De Geest des HEEREN heeft door mij gesproken, en Zijn rede is op mijn tong geweest.

Zo wij een woord opnemen tegen u, zult gij verdrietig zijn? Nochtans wie zal zich van woorden kunnen onthouden?

Uw woorden hebben den struikelende opgericht, en de krommende knieën hebt gij vastgesteld;

Zult gij, om te bestraffen, woorden bedenken, en zullen de redenen des mismoedigen voor wind zijn?

Zullen die u niet leren, tot u spreken, en uit hun hart redenen voortbrengen?

Zal niet het oor de woorden proeven, gelijk het gehemelte voor zich de spijze smaakt?

Hoort naarstiglijk mijn rede, en mijn aanwijzing met uw oren.

Bestraffende door woorden, die niet baten, en door redenen, met dewelke hij geen voordeel doet?

Dat gij uw geest keert tegen God, en zulke redenen uit uw mond laat uitgaan.

Zou ik ook, als gijlieden, spreken, indien uw ziel ware in mijner ziele plaats? Zou ik woorden tegen u samenhopen, en zou ik over u met mijn

Hoe lang is het, dat gijlieden een einde van woorden zult maken? Merkt op, en daarna zullen wij spreken.

Hoe lang zult gijlieden mijn ziel bedroeven, en mij met woorden verbrijzelen?

Och, of nu mijn woorden toch opgeschreven wierden. Och, of zij in een boek ook wierden ingetekend!

Hoort aandachtelijk mijn rede, en laat dit zijn uw vertroostingen.

Ik zou de redenen weten, die Hij mij antwoorden zou; en verstaan, wat Hij mij zeggen zou.

Indien het nu zo niet is, wie zal mij leugenachtig maken, en mijn rede tot niet brengen?

Aan wien hebt gij die woorden verhaald? En wiens geest is van u uitgegaan?

De oversten hielden de woorden in, en legden de hand op hun mond.

Na mijn woord spraken zij niet weder, en mijn rede drupte op hen.

Maar nu ben ik hun een snarenspel geworden, en ik ben hun tot een klapwoord.

Ziet, ik heb gewacht op ulieder woorden; ik heb het oor gewend tot ulieder aanmerkingen, totdat gij redenen uitgezocht hadt.

Nu heeft hij tegen mij geen woorden gericht, en met ulieder woorden zal ik hem niet beantwoorden.

Zij zijn ontzet, zij antwoorden niet meer; zij hebben de woorden van zich verzet.

Want ik ben der woorden vol; de geest mijns buiks benauwt mij.

En gewisselijk, o Job! hoor toch mijn redenen, en neem al mijn woorden ter ore.

Zeker, gij hebt gezegd voor mijn oren, en ik heb de stem der woorden gehoord;

Zo er redenen zijn, antwoord mij; spreek, want ik heb lust u te rechtvaardigen.

Hoort, gij wijzen, mijn woorden, en gij verstandigen, neigt de oren naar mij.

Want het oor proeft de woorden, gelijk het gehemelte de spijze smaakt.

Zo er dan verstand bij u is, hoor dit; neig de oren tot de stem mijner woorden.

Ik zal u antwoord geven, en uw vrienden met u.

Zo heeft Job in ijdelheid zijn mond geopend, en zonder wetenschap woorden vermenigvuldigd.

Verbeid mij een weinig, en ik zal u aanwijzen, dat er nog redenen voor God zijn.

Want voorwaar, mijn woorden zullen geen valsheid zijn; een, die oprecht is van gevoelen, is bij u.

Wie is hij, die den raad verduistert met woorden zonder wetenschap?

Geen spraak, en geen woorden zijn er, waar hun stem niet wordt gehoord.

Hun richtsnoer gaat uit over de ganse aarde, en hun redenen aan het einde der wereld; Hij heeft in dezelve een tent gesteld voor de zon.

Als er nog geen woord op mijn tong is, zie, HEERE! Gij weet het alles.

Spreek niet voor het oor van een zot, want hij zou het verstand uwer woorden verachten.

Maar Ik zeg u, dat van elk ijdel woord, hetwelk de mensen zullen gesproken hebben, zij van hetzelve zullen rekenschap geven in den dag des o

H4405